حیات وحش و گونه های جانوری کنیا

حیات وحش و گونه های جانوری کنیا – کنیا یک مقصد حیات وحش در جهان است که با رزرو تور کنیا می توانید از سافاری های حیات وحش  آن دیدن کنید. مانند بسیاری از کشورهای آفریقایی ، تنوع حیات وحش کنیا در گروه های پستانداران ، پرندگان ، ماهی ها ، خزندگان ، دوزیستان و حشرات بسیار زیاد است . بسیاری از گونه های حیات وحش نمادین آفریقا بومی کنیا هستند، از جمله شیر ، اسب آبی ، فیل ، بوفالو ، گورخر و زرافه .

یکی از عمده ترین دلایل برای دریافت ویزای توریستی کنیا و سفر به کنیا، دیدن حیات وحش شگفت انگیز و منحصر به فرد آن در حین سافاری است. برای اطلاعات بیشتر در مورد حیات وحش کنیا با ادامه مطلب همراه باشید.

حیات وحش و گونه های جانوری کنیا؛ فیل آفریقایی

فیل های آفریقایی بزرگترین حیواناتی هستند که روی زمین راه می روند. گله های آنها در 37 کشور آفریقا سرگردان هستند.

آنها به راحتی توسط تنه خود شناسایی می شوند و گوش های بزرگ آنها به آنها اجازه می دهد تا گرمای اضافی را ساطع کنند. دندان های ثنایای بالایی در فیل های آفریقایی به صورت عاج در می آیند و در طول زندگی آنها رشد می کنند. دو گونه از فیل های آفریقایی وجود دارد – فیل ساوانا (یا بوته ای) و فیل جنگلی.

فیل‌های ساوانا بزرگ‌تر از فیل‌های جنگلی هستند و عاج‌های آنها به سمت بیرون خمیده است. فیل‌های جنگلی علاوه بر کوچک‌تر بودن، تیره‌تر هستند و عاج‌هایشان صاف‌تر و رو به پایین است. همچنین تفاوت هایی در اندازه و شکل جمجمه و اسکلت بین این دو گونه وجود دارد. فیل های ساوانا در دشت‌های جنوب صحرای آفریقا پرسه می‌زنند درحالیکه فیل های جنگلی در جنگل‌های آفریقای مرکزی و غربی زندگی می‌کنند.

فیل های جنگلی به طور منحصر به فردی با زیستگاه جنگلی انبوه حوضه کنگو سازگار هستند، اما به دلیل شکار غیرقانونی برای تجارت بین المللی عاج و از دست دادن زیستگاه در حال کاهش و انقراض شدید هستند. تخمین زده می شود که احتمالاً یک چهارم تا یک سوم کل جمعیت فیل های آفریقایی را فیل های جنگلی تشکیل می دهند.

فیل های آفریقایی گونه های اصلی هستند ، به این معنی که نقش مهمی در اکوسیستم خود دارند. فیل‌ها که به عنوان مهندسان اکوسیستم نیز شناخته می‌شوند، زیستگاه خود را به طرق مختلف شکل می‌دهند. در طول فصل خشک، آنها از عاج های خود برای حفر بسترهای خشک رودخانه ها و ایجاد چاله های آبیاری که بسیاری از حیوانات می توانند از آن آب بنوشند، استفاده می کنند.

سرگین آنها پر از دانه است و به گیاهان کمک می کند تا در سراسر محیط پخش شوند – و همچنین زیستگاه بسیار خوبی برای سوسک های سرگین است. در جنگل، جشن گرفتن آنها روی درختان و درختچه ها مسیرهایی را برای حیوانات کوچکتر ایجاد می کند تا در آنها حرکت کنند، و در ساوانا، درختان را ریشه کن می کنند و نهال می خورند، که به باز نگه داشتن چشم انداز برای رشد گورخرها و دیگر حیوانات دشت کمک می کند.

در بسیاری از زیستگاه های مختلف در کنیا یافت می شود. آنها را می توان از سواحل گرم گرفته تا جلگه های خنک ابردارس و رشته کوه کنیا یافت. چند مورد از این مکان ها عبارتند از پارک ملی ابردارس ، پارک ملی مرو ، ذخیره گاه ملی سامبورو ، ماسایی مارا ، پارک ملی تساوو و پارک ملی آمبوسلی .

شیر آفریقایی

شیرهای آفریقایی در طول تاریخ به عنوان نماد شجاعت و قدرت مورد تحسین قرار گرفته اند. این حیوانات نمادین بدن قدرتمندی دارند – در خانواده گربه‌ سانان، از نظر اندازه بعد از ببرها دوم هستند – و غرش‌هایی که از پنج مایلی دورتر شنیده می‌شود.

شیرهای بالغ به رنگ زرد مایل به طلایی هستند و نوجوانان دارای لکه های روشن هستند که با افزایش سن از بین می روند.

شیرهای آفریقایی زمانی در بیشتر آفریقا و بخش هایی از آسیا و اروپا پرسه می زدند. اما این گونه از 94 درصد محدوده تاریخی خود ناپدید شده است و امروزه فقط در بخش هایی از جنوب صحرای آفریقا یافت می شود. این شیرها عمدتاً به علفزارها، بوته‌ها یا جنگل‌های باز می روند، جایی که می‌توانند راحت‌تر طعمه خود را شکار کنند، اما می‌توانند در بیشتر زیستگاه‌ها به غیر از جنگل‌های بارانی و بیابانی استوایی زندگی کنند.

شیرهای آسیایی ( Panthera leo persica) زیرگونه‌ای از شیر آفریقایی هستند، اما تنها یک جمعیت بسیار کوچک در جنگل گیر هند زنده می‌ماند.

حفاظتگاه مارا نایبوشو یکی از بهترین مکان ها برای دیدن شیرها در کنیا است. حدود 100 شیر در این منطقه حفاظت شده زندگی می کنند که آن را به یکی از متراکم ترین مناطق برای شیرها در جهان تبدیل می کند. بزرگترین افتخار شیرها در منطقه بزرگ مارا در اینجا یافت می شود.

پارک ملی مرو و حفاظتگاه لوییزابا نیز مکان‌های عالی برای شیرها هستند. Loisaba دارای سه گونه شیراست و شیر های Meru از بزرگترین شیرهای کشور هستند. شیرها همچنین در پارک ملی نایروبی، پارک ملی آمبوسلی ، ماسایی مارا و حفاظت از حیات وحش لوا یافت می شوند .

پلنگ آفریقایی

پلنگ های آفریقایی بسته به محل زندگی خود تنوع زیادی در رنگ پوشش دارند و دارای طرح های دایره ای تیره زرد کم رنگ تا مایل به قهوه ای در پهلوها، پشت و دم هستند. روی صورت‌شان لکه‌های توپر و در زیر آن‌ها سفید رنگ است.

پلنگ ها یکی از رایج ترین گربه ها در آفریقا هستند، با این حال، آنها منزوی ترین گربه ها هستند و به همین دلیل به سختی قابل تشخیص هستند و اغلب با محیط اطراف خود ترکیب می شوند. آنها شبگرد هستند، بیشتر در هنگام غروب فعال هستند و تمایل به شکار در عصرها و صبح زود دارند، و این دلیل دیگری است که آنها اغلب دیده نمی شوند.

آنها حیوانات مختلفی را شکار می کنند که می تواند از پستانداران کوچک گرفته تا حشرات بزرگ، خزندگان تا پرندگان و گاهی اوقات حتی حشرات را شامل شود. در جایی که رقبا حضور دارند، پلنگ طعمه خود را زیر پوشش گیاهی غلیظ پنهان می کند یا آن را به شاخه های درخت می کشد همچنین آنها کوهنوردان بسیار قوی هستند.

پلنگ ها معمولاً حیوانات منفرد هستند و نرها و ماده ها فقط برای جفت گیری با یکدیگر در تماس هستند. یک ماده معمولاً دو یا سه توله به دنیا می آورد که حدود دو سال در کنار او می مانند و نحوه شکار را به آنها آموزش می دهد.

پارک ملی نایروبی و پارک ملی آمبوسلی بهترین مکان ها برای یافتن پلنگ هستند زیرا پارک ها کوچکتر هستند. حفاظتگاه لوییزابا، ماسایی مارا و پارک ملی مرو نیز دارای جمعیت پلنگ هستند، اما احتمال مشاهده کمتر است.

آنها را می توان در بیشتر مناطق جنوب صحرای آفریقا یافت. زیستگاه آنها وسیع است و می توان آنها را در زمین های نیمه خشک، بوته ها، ساواناها، جنگل های بارانی دشت کوهستانی، جنگل های رودخانه ای و رخنمون های سنگی مشاهده کرد. آنها دوست دارند خود را بر روی تپه های موریانه یا رخنمون های سنگی آفتاب بگیرند.

بوفالو آفریقایی

بوفالوها یکی از “پنج بزرگ” در نظر گرفته می شوند، اصطلاحی که آنها را با پلنگ، کرگدن، فیل و شیر به عنوان خطرناک ترین حیوانات برای شکار در آفریقا دسته بندی می کند.

گاومیش آفریقایی چهار زیرگونه متمایز دارد، وبوفالو کیپ رایج‌ترین آنهاست. آنها با رنگ، اندازه و حتی شکل شاخ متمایز می شوند. گاومیش جنگلی، بوفالو ساوانای غرب آفریقا، و بوفالو ساوانای آفریقای مرکزی نیز وجود دارد.

وب‌سایت‌های شکار از گاومیش به دلیل شخصیت خطرناکش به عنوان «مرگ سیاه» یاد می‌کنند – آنها بدخلق و غیرقابل پیش‌بینی هستند. و می توانند تا 37 مایل در ساعت بدود.

گاومیش‌های آفریقایی موجودات مقاومی هستند که می‌توانند در بسیاری از زیستگاه‌ها – از بوته‌زارهای نیمه خشک گرفته تا ساوان‌های ساحلی گرفته تا جنگل‌های بارانی دشت – تا زمانی که نزدیک به منبع آب باشند، زندگی کنند.

برخلاف بسیاری از پنج بزرگ دیگر، بوفالوها را می توان در دریاچه ناکورو به همراه کرگدن ها یافت. همچنین بوفالوها تنها عضوی از پنج بزرگ هستند که در پارک ملی دروازه جهنم یافت می شوند. بوفالوها را همچنین می‌توان در حفاظتگاه لویزابا (جایی که گاومیش‌ها در دالان‌های بزرگ مهاجرتی از ساوانا عبور می‌کنند)، ماسای مارا ، پارک ملی مرو ، پارک ملی نایروبی و پارک ملی آمبوسلی یافت می شوند .

کرگدن آفریقایی

کرگدن ها یکی از در معرض خطرترین گونه های سیاره ما هستند و کارهای حفاظتی خارق العاده ای در کنیا برای محافظت از این حیوانات در حال انجام است.

در بین کرگدن های سیاه و سفید، کرگدن سیاه کوچکتر از دو گونه کرگدن آفریقایی است. کرگدن های سیاه و سفید را می توان با شکل لب هایشان تشخیص داد. کرگدن‌های سیاه لب‌های بالایی قلاب‌دار دارند، در حالی که کرگدن‌های سفید با لب‌های مربعی مشخص می‌شوند.

کرگدن های سیاه گیاهخوارانی هستند که از گیاهان کم رشد تغذیه نمی کنند و لب نوک تیز آنها به آنها کمک می کند از برگ های بوته ها و درختان تغذیه کنند. آنها دو شاخ دارند که در طول زندگی کرگدن (مانند ناخن انسان) به طور مداوم از پوست در پایه خود رشد می کنند. شاخ جلو بلندتر از شاخ عقب است و به طور متوسط ​​حدود 19 اینچ طول دارد.

حفاظتگاه Ol Pejeta بهترین مکان برای دیدن کرگدن ها در کنیا است که منطقه حفاظت شده محل زندگی دو کرگدن سفید شمالی باقی مانده در جهان است (هر دو ماده). این منطقه همچنین دارای بیشترین جمعیت کرگدن های سیاه و جمعیت خوبی از کرگدن های سفید جنوبی است.

پارک ملی نایروبی یکی دیگر از مکان های عالی برای کرگدن ها در کنیا است. این پارک دارای 50 کرگدن سیاه در معرض خطر انقراض است که متراکم ترین جمعیت در جهان است. از دیگر مکان های مناسب بازدید کرگدن می توان به پناهگاه کرگدن مرو در پارک ملی مرو ، سازمان حفاظت از حیات وحش لوا ، پارک ملی آمبوسلی ، ماسایی مارا و دریاچه ناکورو اشاره کرد.

علیرغم حفاظت های انجام شده، کرگدن سیاه هنوز به شدت در معرض خطر انقراض تلقی می شود، و کار زیادی باقی مانده است تا جمعیت آن حتی به کسری از آنچه قبلا بوده افزایش یابد و اطمینان حاصل شود که در آنجا باقی می ماند.

بز کوهی – antelope

  • غزال تامپسون

غزال تامسون، زیرگونه غزال پیشانی قرمز، به نام کاشف جوزف تامسون نامگذاری شد. این غزال‌ها دارای پوشش قهوه‌ای روشن با نوارهای تیره به سمت پایین، لکه‌های سفیدی بر روی دنده‌هایشان است که تا زیر دم امتداد می‌یابد، و شاخ‌های برآمده‌ای دارند که به سمت عقب خم می‌شوند.

شاخ‌های ماده ممکن است کوتاه‌تر، صاف‌تر و لاغرتر از نرها باشند یا اصلاً شاخ نداشته باشند. این بز کوهی را می توان در ذخیره گاه ملی ماسای مارا کنیا ، پارک ملی آمبوسلی ، پارک ملی نایروبی و پارک ملی دریاچه ناکورو یافت .

  • ایمپالا

ایمپالاها بزهای متوسطی هستند که دارای گردن های بلند، بدن باریک و پوشش برنزه با زین قهوه ای مایل به قرمز هستند.

این جانوران دارای موی برس مانندی از موهای سیاه هستند که غده‌ای را بر روی هر یک از پاهای عقب آن‌ها درست بالای پاشنه‌شان می‌پوشاند.

ماده ها شبیه نرها هستند اما فاقد شاخ هستند. شاخ های نر به شکلی برازنده است و طول آن بین 40 تا 90 سانتی متر است. آنها همچنین یکی از سریع‌ترین گونه‌های بز کوهی جهان هستند که سرعت آن بین 75 تا 90 کیلومتر در ساعت است.

پاهای بلند آنها به آنها اجازه می دهد تا در هنگام دور شدن از شکارچیان خود، بلند بپرند. در کنیا، بازدیدکنندگان می توانند آنها را در پارک ملی دریاچه ناکورو و همچنین تقریباً هر پارک ملی دیگری ببینند.

  • گرنوک (Gerenuk)

Gerenuk که در زبان سومالی به معنای “گردن زرافه” است، یک بز کوهی گردن دراز است که در شمال کنیا یافت می شود. این بز کوهی در مقایسه با اندازه آنها دارای سر کوچکتر و همچنین چشم ها و گوش های بزرگ است. نرها تنها عضوی از گرنوک ها هستند که در مقایسه با همتایان ماده خود دارای شاخ و همچنین گردن ماهیچه ای هستند.

حیات وحش و گونه های جانوری کنیا

این بزهای بزرگ، مانند بسیاری از غزال‌های دیگر، دارای غدد پیش‌اوربیتال در جلوی چشم‌ها هستند که ماده‌ای قیرمانند و حاوی عطر از خود ساطع می‌کنند و روی شاخه‌ها و بوته‌ها قرار می‌دهند تا قلمرو خود را مشخص کنند. در کنیا، گرنوک ها را می توان در حفاظتگاه ملی سامبورو ، پارک ملی مرو و همچنین حفاظت از حیات وحش لوا مشاهده کرد .

  • تاپی

تاپی ها آنتلوپ هایی با اندازه متوسط ​​با پوشش چشم نواز قهوه ای مایل به قرمز تا قرمز مایل به ارغوانی هستند. این بز کوهی با لکه های مشکی مشخص روی صورت، قسمت بالایی پاهای جلویی، باسن و ران هایشان متمایز می شوند.

تاپی های ماده معمولاً رنگ روشن تری نسبت به همتایان نر خود دارند. هر دو جنس دارای شاخ هایی به طول 30 تا 40 سانتی متر و حلقه ای ضخیم هستند. آنها همچنین بینایی و شنوایی خوبی دارند و می توانند بسیار سریع بدود. در کنیا، این بز کوهی را می توان به راحتی در منطقه حفاظت شده بازی Masai Mara مشاهده کرد.

  • واترباک

آنتلوپ های واترباک حیواناتی بزرگ و قوی با گوش های گرد و لکه های سفید بالای چشم، بینی، دهان و گلو هستند. فقط نرها شاخ هایی دارند که به طور برجسته حلقه دار هستند و می توانند تا 100 سانتی متر طول داشته باشند. شاخ ها به طور گسترده ای با هم فاصله دارند و به خوبی به عقب و بالا خم می شوند.

وقتی نرها بر سر قلمروها دعوا می کنند، می توانند کشنده باشند. آنها کاملاً به آب متکی هستند. بازدیدکنندگان بیشترین احتمال را دارند که آنها را در پارک ملی Tsavo و پارک ملی دریاچه Nakuru در کنیا ببینند.

  • کودو

کودو یکی از خوش‌تیپ‌ترین آنتلوپ‌های تراژلافین به حساب می‌آید که شامل بونگو، الند، نالا، بوش‌باک و سیتاتونگا می‌شود. هم کودو بزرگ و هم پسر عموی نزدیکش کودو کوچک، خطوط و لکه‌هایی روی بدن خود دارند و اکثراً دارای موی سفید روی پیشانی بین چشم‌ها هستند. آنها همچنین دارای شاخ های بلند و پوشش قهوه ای با نوارهای عمودی بالاتنه سفید هستند.

آنها می توانند تا 600 پوند وزن داشته باشند و بدن باریک، پاهای بلند، گوش های بزرگ، کت های قهوه ای با نوارهای سفید عمودی بالاتنه، و شاخ ها به عنوان ویژگی متمایز اصلی آنها باشد. کودوس‌های نر دارای طولانی‌ترین شاخ‌ها در بین بز کوهی هستند که طول آن به 1.8 متر می‌رسد و رشد آن به طور متوسط ​​6 سال طول می‌کشد. در کنیا، این بز کوهی را می توان بیشتر در پارک ملی مرو دید .

گورخر

بطورکلی سه گونه گورخر که عبارتند از گورخر گروی، گورخر کوهی و گورخر دشتی وجود دارد که گورخر گروی و دشتی در کنیا یافت می شود.

  • گورخر گروی (Grévy)

گورخر گروی زیباترین گورخر است. الگوی پوست آن مانند نقاشی است. اتحادیه جهانی حفاظت از آنها را در فهرست گونه های در معرض خطر قرار داده است.

گورخرهای گروی عمدتاً چرنده هستند. آن‌ها می‌توانند علف‌های سختی را بخورند که برای سایر جانوران غیرقابل خوردن هستند. گاهی آنها را در کنار گاوها در حال چرا می بینید و یا ممکن است آنها رابا گله ای از بز کوهی دیده می شوند.

در روزگاران قدیم، یافتن گورخرهای گروی در مناطقی که آب دائمی در علفزارهای نیمه خشک یا ساوانای اقاقیا در سراسر اتیوپی، اریتره، جیبوتی، سومالی و کنیا در دسترس بود، آسان بود . اما امروزه تقریباً منحصراً فقط در شمال و مرکز کنیا و همچنین در شمال شرقی اتیوپی یافت می شود.

  • گورخر دشتی

گورخر دشتی از نظر جغرافیایی گسترده ترین گورخر روی زمین است. در حالی که در برخی از مناطق آنها سبک زندگی بی تحرکی دارند، در مناطق دیگر مانند سرنگتی در پاسخ به در دسترس بودن آب مهاجرت می کنند.

گورخرهای دشتی گیاهخوار هستند. آنها غذای خود را از طریق چرا تهیه می کنند. آنها به طور انتخابی از گونه های خاصی از چمن تغذیه می کنند. به دلیل ساییدن مداوم غذا، دندان های عقب آن در طول زندگی خود به رشد خود ادامه می دهند.

گورخرهای دشتی تنوع زیادی از خود نشان می دهند. 6 زیرگونه جداگانه وجود دارد. تغییرات در ویژگی‌های بین زیرگونه‌ها شامل الگوی پوشش، میزان پوشش راه راه، وجود یال و اندازه بدن است. رایج ترین زیرگونه آن، گورخر گرانت است. بسیاری از چیزهایی که در مورد گورخرهای دشتی می دانیم، از کار انجام شده با گورخر گرانت در طبیعت و باغ وحش بدست می آید.

گورخر چپمن یکی دیگر از زیرگونه های موجود در آنگولا و نامیبیا است. خطوط راه راه این زیرگونه به طور کلی در پاها وجود ندارد.

گورخرهای دشتی در شرق و جنوب آفریقا زندگی می کنند و در قاره آفریقا بیشترین شیوع را دارند. محدوده گورخرهای دشتی شامل پارک ملی کروگر در آفریقای جنوبی، پارک ملی اتوشا در نامیبیا، پارک ملی هوانگه در زیمباوه، تساوو و ماسای مارا در کنیا و همچنین پارک ملی سرنگتی در تانزانیا است. تنها در سرنگتی و ماسای مارا حدود 150000 گورخر دشتی وجود دارد.

اما امروزه تعداد آنها بسیار کمتر از قبل است. مانند سایر حیوانات در طبیعت، گورخرهای دشتی نیز مستعد شکار، از دست دادن زیستگاه و شکار غیرقانونی هستند.

کل یالدار (Wildebeest)

Wildebeest که به آن gnus نیز می گویند، اعضای خانواده آنتلوپ هستند . طول یک وحشی می تواند تا 2.4 متر (8 فوت) و وزن آن تا 270 کیلوگرم (600 پوند) برسد. Wildebeest معمولاً در دشت های سرنگتی در جنوب شرقی آفریقا زندگی می کند .

وحشی ها در بیشتر عمر خود در دشت های علفزار و جنگل های باز دشت ها که در میان کشورهای تانزانیا و کنیا قرار دارند، چرا می کنند. سالانه بیش از 1.5 میلیون حیوان وحشی در یک حلقه عظیم از سرنگتی در تانزانیا به سمت شمال به منطقه حفاظت شده ماسایی مارا در کنیا مهاجرت می کنند. مهاجرت سالانه به شمال غرب، در پایان فصل بارانی (معمولاً در ماه می یا ژوئن) به عنوان یکی از “عجایب هفتگانه جهان طبیعی” شناخته می شود.

این یکی از دیدنی ترین و هیجان انگیزترین نمایش های رفتار حیات وحش در جهان است. مهاجرت هر ساله با غرایز اولیه حیوانات انجام می شود که آنها را به دنبال الگوهای بارش باران آب و هوایی بر روی سیستم اکو سرنگتی-ماسای مارا به سمت مراتع سبزتر هدایت می کند.مهاجرت تا پایان آگوست انجام می شود، قبل از اینکه تا اواسط سپتامبر کاهش یابد.

این جانوارن همچنین در مکان هایی مانند پارک ملی نایروبی و پارک ملی آمبوسلی زندگی می کنند .

زرافه

ازبین 9 گونه ی زرافه ی موجود در طبیعت، 3 زیرگونه در کنیا یافت می شود.

  • زرافه مشبک

این زرافه که زرافه ی سومالی هم نامیده می شود و در سومالی، جنوب اتیوپی و شمال کنیا (بیشتر در سامبورو) زندگی می کند. دارای خطوط باریک کرم رنگی است که پس زمینه قهوه ای را متقاطع می کنند که لکه های چندضلعی را ایجاد می کند.

  • زرافه ماسایی

این زرافه که زرافه ی کلیمانجارو هم نامیده می شود و در مرکز و جنوب کنیا (معمول در Amboseli، Tsavo و Maasai Mara) و تانزانیا زندگی میکند. دارای لکه های مشخص، نامنظم، دندانه دار و ستاره مانند است و فاقد خطوط تمیز زرافه مشبک کنیا است.

  • زرافه روچیلد

این زرافه که زرافه بارینگو نیز نامیده می شود درمعرض خطر ترین گونه ی زرافه است و الگوی مشابهی با زرافه ماسایی دارد اما نسبت به زرافه ماسایی اکوتیپ آن کمرنگ تر است و لکه های آن کمتر دندانه دار هستند. زرافه روچیلد روی ساق پاهای خود هیچ لکه ای ندارد و بنظر می رسد که جوراب های سفید بلندی دارد.

این گونه اغلب در دریاچه ناکورو و در جزیره کرسنت در دریاچه نایواشا دیده می شود.

یوزپلنگ

از میان تمام گربه‌های بزرگ، یوزپلنگ یکی از شناخته‌شده‌ترین گربه‌های جهان است که به‌ویژه برای سرعتش شناخته می‌شود. این گربه‌های زیبا و برازنده می توانند تا به سرعت ۱۱۰ کیلومتر در ساعت (۷۰ مایل در ساعت) برسند.

یوزپلنگ آفریقای شرقی ( Acinonyx jubatus jubatus )، یک جمعیت یوزپلنگ در شرق آفریقا است . در علفزارها و ساواناهای تانزانیا ، کنیا ، اوگاندا و سومالی زندگی می کند . یوزپلنگ عمدتاً در اکوسیستم سرنگتی ، از جمله ماسای مارا ، و چشم انداز Tsavo زندگی می کند .

سروال

یکی از گونه های گربه وحشی بومی آفریقا است که در کنیا نیز یافت می شود و انواع مختلفی دارند. سروال ها بوته ها، علفزارهای بلند و نیزارها را برای زیستن ترجیح می دهند. آنها در بیشتر مناطق آفریقا بجز آفریقای مرکزی و جنوبی و صحرا یافت می شوند.

سروال گربه ای لاغر و با جثه متوسط ​​است که 54 تا 62 سانتی متر در شانه ایستاده و 9 تا 18 کیلوگرم وزن دارد. با سر کوچک، گوش های بزرگ،پوشش زرد طلایی تا خالدار و راه راه با مشکی و دم کوتاه و نوک سیاه مشخص می شود.

سروال نسبت به اندازه بدنش طولانی ترین پاها را در بین گربه ها دارد. سروال ها در روز و همچنین در شب فعال هستند و معمولاً منزوی هستند و کمترین تعامل اجتماعی دارند. سروال ها گوشتخوار هستند – آنها جوندگان (به ویژه موش های صحرایی)، پرندگان کوچک، قورباغه ها، حشرات و خزندگان را شکار می کنند.

سیوت – Civet

سیوت ها عموماً پستاندارانی با جثه کوچک هستند. آنها شبیه گربه ها هستند. بدن سیوت بلند و لاغر است و نوارهای مشکی اطراف چشمانش بسیار شبیه نوارهای راکون است.

سیوت های آفریقایی معمولاً در طول روز در علف های بلند نزدیک منابع آبی در مرکز و جنوب آفریقا یافت می شوند. اغلب در دشت‌ها، جنگل‌ها و گاهی در نزدیکی رودخانه‌ها زندگی می‌کند، زیرا علف‌های بلند و بیشه‌زارهای موجود پوشش لازم را در طول روز فراهم می‌کنند.

از این گونه رایحه مشکی به دست می آید که به عنوان عطر استفاده می شود. سیوت ها به راسته گوشتخواران تعلق دارند.

سیاه‌گوش (کاراکال)

کاراکال یک گربه وحشی با جثه متوسط ​​است که بومی آفریقا، خاورمیانه، آسیای مرکزی و هند است. کاراکال معمولاً حیوانی شبگرد و مخفی است و عمدتاً به تنهایی یا به صورت جفت زندگی می کند. کاراکال گوشتخواری است که معمولاً پستانداران کوچک، پرندگان و جوندگان را شکار می کند.

جمعیت کاراکال آسیای مرکزی از سال 2009 در ازبکستان و از سال 2010 در قزاقستان در فهرست در معرض خطر جدی قرار گرفته است.

شیرمورچه (ANT LIONS)

همانطور که در حیات وحش کنیا گروهی به نام پنج بزرگ (Big Five) داریم که شامل شیر، پلنگ، فیل، بوفالو و کرگدن می شوند، گروه دیگری به نام پنج کوچک هم داریم که شامل گاومیش باف، شیرمورچه، لاک پشت پلنگی، سوسک کرگدن و فیل شرو می شود.

شیر مورچه در آفریقا گسترده است و در تانزانیا و کنیا یافت می شود. آنها به خاطر عادات شکارچی شدید لاروهایشان که گودال هایی را برای به دام انداختن مورچه ها یا طعمه های دیگر حفر می کنند، شناخته شده اند. حشره بالغ کمتر شناخته شده است و معمولاً به آن سنجاقک می گویند .

لارو شیرمورچه با اندازه متوسط، گودالی به عمق حدود 5 سانتی متر و عرض 7.5 سانتی متر در لبه حفر می کند و قادر به گرفتن و از بین بردن انواع حشرات است و حتی می تواند عنکبوت های کوچک را تحت سلطه خود درآورد.

سوسک کرگدن (Rhinoceros beetles)

سوسک کرگدن، در کنیا و تانزانیا نیز یافت می شود، برای انسان بی ضرر است زیرا گاز نمی گیرد و نیش نمی زند. شاخ ها برای مبارزه (نرها در هنگام جفت گیری) و برای کندن استفاده می شود. اندازه شاخ سلامت جسمانی سوسک را تعیین می کند.

آنها شب زنده دار هستند و یک نر بالغ می تواند تا 2 تا 3 سال زندگی کند در حالی که ماده به ندرت پس از جفت گیری طولانی زندگی می کند. از شهد، میوه و شیره گیاه تغذیه می کند. شکارچیان آنها مارها و پرندگان هستند.

سوسک کرگدن قوی ترین حیوان روی سیاره نسبت به ابعاد خود به حساب می آید و می تواند 850 برابر وزن خود را تحمل کند (فیل فقط می تواند 25٪ وزن خود را تحمل کند).

گاومیش باف (BUFFALO WEAVERS)

گاومیش باف منقار قرمز و گاومیش باف سر سفید در کنیا و تانزانیا یافت می شود. آنها معمولاً با مناطق خشک ساوانا مرتبط هستند.

زیستگاه طبیعی آنها ساوانای خشک است و از حشرات، دانه ها و میوه ها تغذیه می کنند.

لاک پشت پلنگی (LEOPARD TORTOISE)

لاک پشت پلنگی در ساوانای کنیا و تانزانیا زندگی می کند. لاک پشت پلنگی به زیستگاه هایی چون دشت های ساحلی و علفزارهای نیمه خشک و زمین های بوته ای علاقه دارد، اما به نظر می رسد در هر نقطه از مناظر ساحلی تا کوهستانی رشد می کند. می تواند با گرما و سرمای شدید، خشکی و همچنین رطوبت مقابله کند.

چهارمین گونه خزنده بزرگ لاک پشت در جهان است که بومی بخش های جنوبی و شرقی آفریقا محسوب می شود واز میوه های گیاهخوار، علف، گیاهان آبدار تغذیه می کند لاک‌پشت پلنگی تنها لاک‌پشتی است که می‌تواند سر خود را بالا بیاورد، زیرا سپر نوکال ندارد.

فیل شرو (ELEPHANT SHREW )

فیل خرخره طلایی بومی کنیا است که آن را در هم در کنیا و هم در تانزانیا می توان یافت. شباهت قطعی به بینی و خرطوم فیل موجب نام گذاری آنها شده است. از حشرات کوچکی مانند مورچه ها و موریانه ها تغذیه می کنند و حداکثر 20 گونه فیل شرو را می توان در رنگ و اندازه های مختلف یافت.

شاید فیل‌ شروها بامزه‌ترین «Small 5» آفریقا باشند. اندازه آن 260 میلی متر است و دم آن بلندتر از طول سر و بدن است و وزن آن حدود 60 گرم است.

پرندگان در کنیا

وقتی مردم به آفریقا فکر می کنند بلافاصله دشت های ساوانا و حیوانات بزرگ شکار را در حال پرسه زدن در میان درختان پراکنده اقاقیا تصور می کنند.با این حال، کشورهای آفریقایی هر یک محیط های منحصر به فرد و متفاوت خود را دارند، از جنگل های بارانی گرفته تا دشت ها ، بیابان ها و جنگل ها.

کنیا نمونه کاملی از یک کشور چند محیطی با کوه ها، جنگل ها، جنگل های بارانی، فلات ها و حتی مناطق ساحلی است. همه این مناطق برای انبوهی از گونه‌های پرندگان، پناهگاهی فراهم می‌کنند و پرنده‌نگاران را در سراسر جهان جذب می‌کنند. پارک های ملی و سایر مناطق حفاظت شده حیات وحش مناطق بسیار خوبی برای جستجوی پرندگان کمیاب و هیجان انگیز هستند.

برخی از گونه های مورد جستجو و مکان یافتن آنها فهرست شده است:

ماسایی مارا – پنجه بلند گلویی گلگون، زاغی

سامبورو – پرنده آفتابی درخشان نادر، خرچنگ سینه صورتینایروبی – حماسه‌ساز شمالی، پنجه بلند پانگانی

پارک ملی کوه کنیا – درخت زیتون، چشم سفید کوهستانی

بهترین زمان از سال برای بازدید از کنیا برای تماشای پرندگان و شکار مهاجرت هزاران پرنده از رودخانه مارا، جولای و اوایل آگوست است. در غیر این صورت، بهتر است در فصل بارانی آوریل-مه که گونه های پرندگان برجسته تر هستند یا در حدود نوامبر و دسامبر برای تولید مثل به آنجا بروید.

پرنده ملی کنیا

پرنده ملی کنیا غلتک سینه یاسی ( Coracias caudatus ) است. غلتک سینه یاسی نام خود را از غلت زدن و غواصی گرفته است. این پرنده خیره کننده دارای پرهای رنگین کمانی پر جنب و جوش است که زیبایی کنیا را نشان می دهد. بال‌های غلتکی ترکیبی از بنفش تیره و آبی دراماتیک با پرهای فیروزه‌ای نوک سیاه را به نمایش می‌گذارند، در حالی که قسمت پایین بدن و سینه آن‌ها به رنگ یاسی است.

ماهیان کنیا

کنیا نه تنها به خاطر حیات وحش خشکی خود، بلکه به خاطر خط ساحلی زیبا و حیات وحش دریایی در سراسر جهان شناخته شده است. اقیانوس هند آبی و پهناور با 400 مایل خط ساحلی در این کشور در تماس است و یکی از بزرگترین صخره‌های مرجانی این قاره را فراهم می‌کند. غواصی و ورزش های آبی در امتداد این صخره مرسوم است، با این حال، ماهیگیری در این ساحل شهرت جهانی دارد.

گونه های محبوب عبارتند از:

غول تروالی


شاه ماهی


باراکودا


مارلین


اره ماهی


ماهی تن

برخی از مقاصد محبوب برای ماهیگیری مومباسا و شیمونی هستند. ماهیگیری در آب های شیرین نیز در پیچ و خم های رودخانه ها و دریاچه های کنیا در دسترس است. رنگین کمان و قزل آلای قهوه‌ای در این آب‌ها رشد می‌کنند.

مارها در کنیا

کنیا مکانی فوق العاده برای دیدن حیات وحش و بازدید از پارک های ملی و مناطق حفاظت شده باورنکردنی است. حیوانات در داخل کشور، در حالی که با شکوه هستند، وحشی نیز هستند و می توانند بسیار خطرناک باشند. این شامل گونه های خاصی از خزندگان مانند مارها می شود.

171 گونه مار در این کشور زندگی می کنند که تعداد انگشت شماری از آنها سمی هستند و در سراسر مناظر مختلف کنیا یافت می شود، در اینجا لیستی از خطرناک ترین مارها آمده است:

پف آدر (Puff adder)

بالاتر از مامبای سیاه به عنوان کشنده ترین مار در کشور، پف آدر است، زیرا مسئول بیشتر تلفات انسانی در اینجا است. این مارها که به خوبی استتار شده اند، می توانند یک فرد بالغ را با یک نیش بکشند.

مامبای سیاه (black mamba)

این گونه مار نیازی به معرفی ندارد، زیرا در سراسر قاره آفریقا به عنوان یکی از خطرناک ترین موجودات شناخته شده است. مامباهای سیاه نام خود را نه به خاطر رنگ بیرونی، بلکه به خاطر جت سیاه داخل دهانشان که در یک حمله باز می شود، گرفته اند. آنها بسیار تهاجمی هستند و می توانند به سرعت 12 مایل در ساعت برسند.

بوم اسلنگ ( boom slang )

این خزندگان گریزان که در بالای درختان زندگی می کنند، می توانند با سم خود آسیب جدی به بدن انسان وارد کنند، از لخته شدن خون جلوگیری کرده و منجر به خونریزی داخلی شوند.

کبرا

چهار گونه کبرا در کنیا زندگی می کنند، از جمله کبراهای تف کننده.

خطرناک ترین گونه ی آن، کبری قهوه ای بزرگ است که طول آن به 15 فوت می رسد.

نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.