بناهای تاریخی کنیا

بناهای تاریخی کنیا – بناهای تاریخی و موزه‌های ملی به طور یکسان داستان بشریت را در طول اعصار روایت می‌کنند و بخش مهمی از جنبش حفاظت هستند. بناها «موزه‌های باز» هستند که منابع بنیادی، میراث فرهنگی، تاریخ و اکولوژی را حفظ و نگهداری می‌کنند. کنیا خانه ی بسیاری از این بناهای تاریخی است که با تور کنیا آگوست می توانید به آن سفر کنید.

تاریخ دیرینه منطقه ساحلی کنیا جذاب و مسحورکننده است. مدت ها قبل از ورود پرتغالی ها، منطقه ساحلی دارای تاریخچه طولانی تجارت بود. تاریخ منطقه ساحلی پس از دوران پرتغال با بناهای تاریخی چشمگیر مشخص شده است که اگرچه کلیسایی تنها بخش کوچکی از ویرانه های باستانی و بناهای تاریخی ملی در امتداد ساحل را تشکیل می دهند. بیشتر در داخل، و خیلی بعدتر در تاریخ کنیا، میادین جنگ، کلیساها، غارهای مخفیگاه تاریخ جالبی از تاریخ کنیا را در دل خود دارند.

کنیا همچنین دارای دارایی های باستان شناسی قابل توجهی است و در کشف مکان های شگفت انگیز در پیش از تاریخ بشر، یک رهبر قدیمی در آفریقا است. مکان‌های باستان‌شناسی متنوع در کنیا اگرچه کمتر شناخته شده‌اند، اطلاعات ضروری در مورد تکامل انسان دارند و میراثی بی‌نظیر هستند.

در حالی که کنیا ممکن است بیشتر به خاطر جاذبه‌های طبیعی و حیات وحش خیره‌کننده‌اش شناخته شود، اما مجموعه‌ای از بناهای دیدنی و بناهای تاریخی نیز برای کاوش وجود دارد. تاریخ غنی این کشور مکان هایی با اهمیت تاریخی و فرهنگی را ارائه می دهد که امروزه نیز ارزش دیدن دارند که به شما پیشنهاد می کنیم برای دریافت ویزای الکترونیکی کنیا اقدام کنید و فرصت این سفر شگفت انگیز را از دست ندهید.

بناهای تاریخی شهر مومباسا

1- موزه قلعه عیسی (Fort Jesus Museum) :

بناهای تاریخی کنیا

این قلعه باشکوه در شهر قدیمی مومباسا مشرف به ورودی بندر قدیمی مومباسا است. فورت ژسوس که توسط پرتغالی ها در پایان قرن شانزدهم پس از تعدادی یورش ترک ها ساخته شد، کمک کرد تا مومباسا به مرکز اصلی تجارت با پرتغال تبدیل شود.

همانطور که در مورد قلعه های ساحلی آفریقا معمول است، قلعه عیسی در تاریخ طولانی خود توسط چندین مالک اشغال شده است. در حالی که این قلعه کاملا سالم نیست، بخش قابل سکونت قلعه اکنون دارای موزه ای است که سرامیک ها و گلدان های معامله شده را در خود جای داده است.

فورت ژسوس به عنوان یکی از بهترین نمونه های معماری نظامی پرتغال قرن شانزدهم باقی مانده است و به عنوان مرکز میراث جهانی یونسکو معتبر است.

2 – ویرانه های منارانی (Mnarani Ruins):

ویرانه های منارانی در منطقه کیلیفی در امتداد جاده مومباسا – مالیندی واقع شده است. این ویرانه ها بقایای دو مسجد، مقبره های کنده کاری شده و بقایای دیوار و دروازه شهر را نشان می دهد.

اعتقاد بر این است که قدمت آن به قرن سیزدهم می رسد، زمانی که اعراب عمانی برای تجارت به سواحل آفریقای شرقی آمدند ، این شهرک در اوایل قرن هفدهم در جریان حمله واگالا توسط گالاها ویران شد. امروزه این سایت دارای موزه و پارک مارها و چندین درخت ضخیم بائوباب است.

3- ویرانه های گدی (Gedi Ruins) :

ویرانه‌های Gede که در سال 1927 به‌عنوان یک بنای یادبود ملی شناخته شد، بقایای یک شهر سواحیلی است و دارای کاخ‌ها، مساجد و خانه‌های ویران‌شده است. قدمت این مکان تاریخی و باستان شناسی معروف در حدود 120 کیلومتری مومباسا به قرن 12 باز می گردد و زمانی شهری شلوغ بوده است.

ویرانه ها توسط باستان شناس و طبیعت شناس معروف لوئیس لیکی کشف شد. این سایت بین سال‌های 1948 و 1958 حفاری شد، زمانی که بسیاری از ساختمان‌ها و آثار باستانی کشف شد و امروزه توسط موزه‌های ملی کنیا اداره می‌شود.

پروژه پروانه Kipepeo در ورودی خرابه ها قرار دارد و این منطقه دارای جنگل های بومی زیبا، تمرهندی و بائوباب است.

از دیگر بناهای تاریخی شهر مومباسا می توان به برج ناقوس کیساونی ، شهر قدیمی مومباسا ، برج های دیده بان قدیمی ، کشتی غرق شده Sante de Tanna ، مسجد راس منتاندا ، هتل قلعه ، کلیسای جامع روح القدس و کلیسای سنت امانوئل ، کلیسای جامع انگلیکن و … اشاره کرد.

بناهای تاریخی شهر نایروبی

1- بوماس کنیا (Bomas Of Kenya) :

بوماس کنیا در 10 کیلومتری نایروبی در لانگاتا واقع شده است و قدمت آن به دهه 1970 باز می گردد و هدف آن ترویج فرهنگ کنیا است. این سایت دارای نمونه هایی از خانه های سنتی از 23 گروه قومی است و برای حفظ و حفظ ارزش های فرهنگی غنی و متنوع گروه های قومی کنیایی ایجاد شده است.

بازدیدکنندگان می‌توانند یک تور با راهنما در خانه‌ها داشته باشند تا بینشی از فرهنگ کنیا به دست آورند و شاهد رقص‌ها و آهنگ‌های سنتی باشند که هر روز در یک تئاتر دایره‌ای بزرگ اجرا می‌شوند. بوماس کنیا یکی از بهترین مکان‌هایی است که می‌توانید برای آشنایی بیشتر با سبک زندگی، موسیقی، هنر و فرهنگ قبایل کنیا از آن دیدن کنید

2- مقبره جومو کنیاتا (Jomo Kenyatta Mausoleum) :

مقبره Jomo Kenyatta که در ساختمان های پارلمان در نایروبی قرار دارد، یکی از معدود شاهکارهای معماری است که در سال های اخیر به روی عموم باز شده است. مقبره آخرین محل استراحت جومو کنیاتا است. کنیاتا در سال 1963 نخست وزیر کنیا بود.

در سال 1964، کنیا به جمهوری تبدیل شد و کنیاتا اولین رئیس جمهور آن بود. این سایت بیشتر سران کشورها و مقامات عالی رتبه را که برای ادای احترام به رئیس جمهور سابق آمده اند، جذب می کند.

3- موزه کارن بلیکسن (Karen Blixen Museum) :

موزه کارن بلیکسن که در حومه آرام نایروبی قرار دارد، نه تنها جامع‌ترین بینش را در مورد شخصیت کارن بلیکسن ارائه می‌کند، بلکه فضایی خارق‌العاده برای انعکاس شخصی در مسیر طبیعت ما، در مقابل تپه‌های دوست داشتنی کارن، نگونگ، ارائه می‌کند. موزه کارن بلیکسن زمانی مرکز مزرعه ای در پای تپه های نگونگ بود که متعلق به نویسنده دانمارکی کارن و همسر سوئدی او، بارون برور بلیکسن-فینکه بود.

این موزه که در 10 کیلومتری مرکز شهر قرار دارد، متعلق به دوره زمانی متفاوتی در تاریخ کنیا است و بعداً با اکران فیلم «خارج از آفریقا»- فیلمی برنده اسکار بر اساس زندگینامه کارن با همین عنوان – شهرت بین المللی به دست آورد تا اینکه نهایتا در سال 1964 توسط دولت دانمارک خریداری شد و به عنوان هدیه استقلال به دولت کنیا داده شد.

در سال 1985 فیلمبرداری فیلم بر اساس زندگینامه کارن آغاز شد و موزه‌های ملی کنیا علاقه‌مندی خود را برای تصاحب این خانه به منظور تأسیس موزه اعلام کردند. این موزه در سال 1986 افتتاح شد.

4- باغ اوهورو (Uhuru Gardens) :

بزرگترین پارک یادبود شهری کنیا، باغ اوهورو است که پس از استقلال این کشور از استعمار بریتانیا ساخته شد. اوهورو، واژه ای سواحیلی به معنای «آزادی» است، از مزارع سرسبز و چمن‌زار با سه مکان دیدنی بزرگ تشکیل شده است و خانواده‌های محلی که دوست دارند آخر هفته‌ها در آنجا پیک‌نیک کنند، رفت و آمد می‌کنند.

یکی از نشانه‌های تاریخی مهم در باغ‌ها، درخت موگومو است که ظاهراً دقیقاً در محلی کاشته شد که اولین پرچم کنیا در سال 1963 برافراشته شد و رسماً به زادگاه این کشور اشاره کرد. همچنین یک بنای یادبود رسمی وجود دارد – ستونی به ارتفاع 78 فوت (ارتفاع 24 متر) که بالای آن دسته ای از دستان کبوتر صلح در دست گرفته شده است – که استقلال کشور و همچنین مراسم تحلیف اولین رئیس جمهور کنیا، جومو کنیاتا را جشن می گیرد.

5- موزه ملی نایروبی (Nairobi National Museum) :

موزه ملی نایروبی تنها 20 دقیقه با منطقه تجاری مرکزی فاصله دارد. موزه میزبان گالری های موقت و دائمی است که زبان آموزان و گردشگران را به طور یکسان جذب می کند.

گالری های موزه شامل گالری گهواره نوع بشر (ابزار انسان اولیه و عصر حجر)، داستان پستانداران (تکامل، حرکت، سازگاری با تغذیه پستانداران)، تاریخ کنیا(منشاء جوامع و گروه های زبانی مختلف کنیا و همچنین دوران قبل و بعد استعمار کنیا)، گالری چرخه های زندگی(تعاملات مختلف اجتماعی و فعالیت های فرهنگی در طول مراحل زندگی انسان)، نمایشگاه سکه شناسی و گالری نمایشگاه میراث آفریقایی آسیایی می شود.

موزه ملی نایروبی از دوشنبه تا یکشنبه: 8:30 صبح تا 5:30 بعد از ظهر در تمام طول سال از جمله تعطیلات رسمی و تعطیلات آخر هفته به روی عموم بازدیدکنندگان باز است.

از دیگر مکان های تاریخی نایروبی می توان به کلیسای جامع، مسجد جامع، گالری نایروبی ، مجسمه یادبود تام امبویا، خانه میراث آفریقا، موزه راه آهن، مجسمه ددان کیماثی و بنای یادبود نیایو اشاره کرد.

بناهای تاریخی شهر لامو

شهر قدیمی لامو در جزیره لامو در مجمع‌الجزایر ساحل شمالی قرار دارد که یک میراث جهانی و یکی از زیباترین و آرام‌ترین مکان‌های قاره آفریقا است.

1- موزه لامو (Lamu Museum) :

موزه‌های لامو به پنج موزه موضوعی واقع در شهر قدیمی لامو تقسیم می شود. موزه لامو گل سرسبد پنج موزه و مرکز منابع در شهر قدیمی لامو است. موزه لامو که در دهه 1960 تأسیس شد، یکی از بزرگترین و معتبرترین مجموعه های قوم نگاری سواحیلی در سواحل آفریقای شرقی است که توسط محققان و علاقه مندان متعدد از اوایل دهه 1900 جمع آوری شده است.

این مصنوعات جنبه‌های مختلف میراث فرهنگی سواحیلی را نشان می‌دهند و شامل اقلامی از لباس، جواهرات، مبلمان، دست‌نوشته‌ها، طلسم، آلات موسیقی، مواد دریایی و کشتی‌های دریایی، یافته‌های باستان‌شناسی، در میان طیف وسیعی از ابزارها و ادوات خانگی و فنی هستند.

بخش های دیگر موزه به گالری آثار هنری و منبت کاری روی چوب از هنرمندان برجسته کنیایی ، گالری درب های کمیاب و قدیمی، گالری باستان شناسی و … اختصاص داده شده است.

2- قلعه لامو (Lamu Fort) :

قلعه لامو قلعه ای در شهر لامو در شمال شرقی کنیا است . این قلعه که در اصل در ساحل واقع شده است، امروزه در موقعیت مرکزی شهر، حدود 70 متر (230 فوت) از اسکله اصلی در ساحل واقع شده است. این قلعه قبلاً یک زندان بین سالهای 1910-1984 بود که در سال 1984 توسط موزه های ملی کنیا بازسازی شد و در سال 1986 به طور رسمی به روی عموم باز شد.

امروزه موزه و کتابخانه محیطی در آن قرار دارد و اغلب برای رویدادهای اجتماعی استفاده می شود. کتابخانه Lamu Fort یک کتابخانه تحقیقاتی است و به جمعیتی حدود 80000 نفر خدمات ارائه می دهد. این کتابخانه نقش یک کتابخانه عمومی را در شهرستان لامو ایفا می کند، زیرا تنها کتابخانه ای است که در شهرستان لامو برای عموم آزاد است.

3- موزه خانه سواحیلی (Swahili House Museum):

موزه خانه سواحیلی به عنوان نمونه ای از خانه سواحیلی قرن هجدهم نگهداری می شد و به بینندگان اجازه می داد تا قسمتی از فضای داخل یک خانه سنتی سواحیلی را تجربه کنند. شهر قدیمی لامو یکی از میراث جهانی یونسکو است.

این خانه سواحیلی حفاظت‌شده قرن شانزدهمی، در کنار مهمان‌خانه یومبه، در حیاطی آرام با چاه قرار دارد. توجیه هزینه ورودی برای تماشای دو گالری خواب و آشپزخانه طبقه بالا بسیار دشوار است، به خصوص که نیمی از هتل های لامو به خوبی حفظ شده اند.

4 – خرابه‌های تاکوا (Takwa Ruins) :

خرابه های تاکوا در گوشه جنوب شرقی جزیره ماندا منطقه لامو در استان ساحلی واقع شده است بهمراه 30 دقیقه قایق سواری از شهر لامو.

خرابه‌های تاکوا بقایای یک شهر تجاری پررونق قرن 15 و 16 سواحیلی قبل از متروکه شدن آن در قرن هفدهم است. این نه تنها به دلیل دوره اشغال آن، بلکه به دلیل استقرار متراکم و بقایای نسبتاً خوب حفظ شده آن اهمیت دارد. مسجد جمعه منحصر به فرد با ستون بزرگ بالای دیوار قبله از برجسته ترین ویژگی های آن است. اعتقاد بر این است که این ستون نماد دفن یک شیخ در پایین دیوار است.

این خرابه‌ها در سال 1982 در اطلاعیه روزنامه شماره 1514 به عنوان یک بنای یادبود ملی درج شد. در حال حاضر، تکوا همه روزه برای عموم باز است. این یک مکان بسیار دلپذیر برای یک بازدید معمولی است که می تواند با یک پیک نیک و کمپینگ شبانه همراه شود.

سایر بناهای تاریخی کنیا

ستون واسکو داگاما(vasco da gama pillar)، مالیندی :

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ستون واسکو داگاما در مالیندی کنیا قرار دارد .این ستون مرجانی توسط کاشف پرتغالی واسکو داگاما به عنوان کمک ناوبری در سال 1498 ساخته شد و بالای آن یک صلیب ساخته شده از سنگ لیسبون قرار دارد که تقریباً به طور قطع مربوط به زمان کاشف است. مناظر خوبی از اینجا به سمت پایین ساحل و اقیانوس وجود دارد.

واسکو داگاما برای اولین بار از 15 تا 24 آوریل 1498 از مالیندی دیدن کرد. سلطان مالیندی از او به خوبی استقبال کرد و غذا، آب شیرین و خلبانی در اختیار او قرار داد تا ناوگان را از اقیانوس هند به ‘کالیکات’ ( کوژیکود امروزی ) ببرد.

در طول سفر، کاوشگر مجاز به برپایی پادرائو بود که شامل یک صلیب ساخته شده از سنگ آهک پرتغالی با نشان ملی پرتغال بود . نشان ملی پرتغال هنوز به صورت کمرنگ قابل مشاهده است، اما متأسفانه این نماد مسیحی باعث نارضایتی شدید جامعه مسلمانان شد و به زودی از بین رفت.

موزه کیتال (kitale museum) ، ترانس نزویا :

موزه کیتال در غرب کنیا در شهرستان ترانس نزویا واقع شده است . دقیقاً در 380 کیلومتری شمال غربی پایتخت کشور، نایروبی قرار دارد. این موزه در 1 کیلومتری غرب مرکز شهر در حومه کیتال قرار دارد. اکثر مجموعه‌های موجود در موزه اقلامی هستند که از قبایل مختلف کنیا گردآوری شده‌اند .

این موزه خانه های سنتی کنیایی، سلاح، ظروف و آلات موسیقی بومی آنها را به نمایش می گذارد. این موزه همچنین شامل یک مسیر طبیعی است که در سال 1977 ایجاد شد و در سمت پشت موزه قرار دارد. این مسیر طبیعت از گیاهان و حیوانات کمیاب مختلف محافظت می کند. این یک جنگل بارانی موقت و آرام است که به بازدیدکنندگان موزه اجازه می دهد تا تجربه کنند که در یک جنگل بارانی واقعی کنیا چه حسی دارد. این موزه همچنین حیواناتی مانند کروکودیل نیل ، لاک پشت پلنگی و مارهای سمی مختلف مانند پفک ، پیتون سنگی ، افعی گابونی و افعی کرگدن را در خود جای داده است .

موزه کیتال اولین موزه داخلی است که در کنیا افتتاح شد. در ابتدا به عنوان موزه استونهام شناخته می‌شد، که به افتخار سرهنگ هیو استونهام که تا زمان مرگش در سال 1966 یکی از مشارکت‌کنندگان و جمع‌آورنده آثار باستانی در موزه بود، نامگذاری شد. بعداً با تاسیس آن توسط موزه های ملی کنیا در سال 1974 به موزه کیتال تغییر نام داد.

موزه هیراکس هیل (Hyrax Hill Museum) ، ناکورو :

موزه هیراکس هیل در 4 کیلومتری منطقه تجاری مرکزی شهر ناکورو و 152 کیلومتری شهر نایروبی، تقریباً 400 متر از بزرگراه نایروبی – ناکورو واقع شده است. این یک موج صخره ای باریک از گدازه است که در لبه شرقی شهر ناکورو با قله ای تا ارتفاع 1900 متری از سطح دریا قرار دارد. در 50 متری بالای دشت های چمنزار اطراف قرار دارد.

به دلیل تعداد زیاد هیراکس ها (Proscenia capensis) که در صخره ها زندگی می کنند، به طور محلی به عنوان تپه هیراکس شناخته می شود. در حال حاضر تنها تعداد کمی از این حیوانات باقی مانده اند و گهگاه می توان آنها را در اطراف قله مشاهده کرد. این محوطه 59 هکتار مساحت دارد که بیشتر آن را تپه پوشانده است.

تیملیچ اوهینگا (Thimlich Ohinga) ، شهر میگوری :

این مکان در 46 کیلومتری شمال غربی شهر میگوری، در منطقه دریاچه ویکتوریا، یک سکونتگاه با دیوارهای خشک سنگی است که در قرن 16 میلادی ساخته شده است. به نظر می رسد که اوهینگا (یعنی سکونتگاه) به عنوان قلعه ای برای جوامع و دام ها عمل کرده است، اما موجودات اجتماعی و روابط مرتبط با اصل و نسب را نیز تعریف می کند.

تیملیچ اوهینگا بزرگترین و بهترین بنای حفاظت شده از محوطه های سنتی است که در منطقه دریاچه ویکتوریا یافت می شود. همچنین نمونه‌ای استثنایی از سنت محوطه‌های دیواری عظیم با سنگ خشک است که نمونه‌ای از اولین جوامع شبانی در حوضه دریاچه است که از قرن شانزدهم تا اواسط قرن بیستم ادامه داشت.

نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.