پوشش گیاهی و جانوری کنیا

پوشش گیاهی و جانوری کنیا – کنیا، یک کشور آفریقایی است که به دلیل توزیع جغرافیایی گسترده، شرایط آب و هوایی متنوع و انواع خاک، دارای تنوع بالای گونه های گیاهی است که با خرید تور کنیا می توانید از آن بازدید کنید.

جنگل های کنیا از نظر بیولوژیکی غنی هستند و غلظت بالایی از گونه های بومی را در خود جای داده اند. جنگل ها شامل جنگل های بارانی دشت در غرب کنیا و جنگل های کوهستانی در ارتفاعات مرکزی و غربی و بر روی تپه ها و کوه های مرتفع هستند.

پوشش گیاهی و جانوری کنیا

پوشش گیاهی

با ویزای یکبار ورود به کنیا می توانید به این کشور زیبا سفر کنید که به دلیل اکوسیستم های متنوعش یک مقصد گردشگری جالب است. در حالی که برخی از مناطق فوق العاده سبز هستند، برخی دیگر دارای آب و هوای نیمه خشک و خشک هستند. در کنیا، اکوسیستم های رایج شامل جنگل های بارانی، ساوانا، اکوسیستم های نیمه خشک و خشک است.

پوشش گیاهی عمدتاً علفزاری است که در یکی از اشکال آن، عملاً کل کشور را به استثنای بخش‌هایی از توده‌های کوهستانی بالاتر که جنگل در آن قرار دارد، اشغال می‌کند. انواع اصلی پوشش گیاهی جنگل، مرتع کوهستانی، پارک یا ساوانا و علفزار نیمه خشک است.

آمار نشان می دهد که 89 درصد کنیا در سرزمین های نیمه خشک و خشک قرار دارد. زمین‌های آن اغلب با مزارع پراکنده نارگیل، نیشکر، سیزال، بادام هندی و موز پوشیده شده است. فلات Nyika کشور (بیابان خشک) بین کمربند ساحلی و ارتفاعات مرکزی را اشغال می کند. این منطقه خشک با بارندگی کم است. پوشش گیاهی از چمن کوتاه با درختان اقاقیا پراکنده تشکیل شده است.

چهارمین و پربارترین منطقه، ارتفاعات مرکزی است، یک بلوک آتشفشانی برجسته که از شمال به جنوب همراه دره ریفت بزرگ است، یک خندق 8700 کیلومتری روی سطح زمین (گاهی به عرض 80 کیلومتر) که از دریای مرده در اردن تا Beira در موزامبیک امتداد دارد.

دیوار شرقی دره تحت سلطه کوه کنیا، آتشفشان غول‌پیکر خاموشی است که ارتفاع آن به 5199 متر می‌رسد. این دومین کوه پوشیده از برف در آفریقا و تنها نقطه ای در جهان است که برف در استوا وجود دارد. در نزدیکی کوه کنیا، Aberdares یا رشته Nyandarua قرار دارد که مرتفع‌ترین قله‌های Ol Donyo le Satima با ارتفاع 3998 متر (13120 فوت) و Kinangop با ارتفاع بیش از 3600 متر (12000 فوت) مناظر چشم‌گیر این منطقه را تشکیل می‌دهند.

ترکیبی از بارندگی خوب، خاک، آب و هوای مناسب این منطقه را به یکی از غنی ترین زمین های کشاورزی جهان تبدیل کرده است. جناح غربی ارتفاعات مرکزی تحت سلطه قله‌های رشته کوه مائو، ناندی و تپه‌های چرانگانی قرار دارد.

کوه الگون با ارتفاع 4320 متری (14178 فوت) یکی دیگر از آتشفشان های خاموش شده در مرز کنیا و اوگاندا است. دامنه های غربی شامل منطقه کوه الگون حاصلخیز و پرآب هستند. آنها بیشتر باران های خود را از دریای داخلی دریاچه ویکتوریا (دومین دریاچه بزرگ آب شیرین در جهان) دریافت می کنند. حوضه دریاچه گرم و مرطوب است و بارندگی شدیدی از دریاچه دریافت می کند. پوشش گیاهی آن عمدتاً جنگلی ساوانا است. توده وسیع آب دریاچه سیستم های آب و هوایی محلی خود را ایجاد می کند.

شهرستان‌هایی که در زمین‌های نیمه خشک قرار دارند عبارتند از: لایکیپیا، کیتویی، کواله، امبو، پوکوت غربی، ناروک، مرو، تاراکا نیتی، تایتا تاوتا، لامو، ماکوئنی، کیلیفی و کاجیادو.

برخی شهرستان ها با شرایط آب و هوایی بسیار خشک مواجه هستند. این شهرستان ها در زیر زمین های خشک قرار دارند. آنها شامل شهرستان های ایزیولو، بارینگو، مارسابیت، گاریسا، واجیر، ماندرا، رودخانه تانا، سامبورو و تورکانا هستند.

کنیا در حال حاضر دو بیابان شناخته شده دارد: صحرای چالبی و صحرای نیری. صحرای چالبی در شهرستان مارسابیت و صحرای نیری در شهرستان کاجیادو یافت می شود.

جنگل های کنیا از نظر بیولوژیکی غنی هستند و درصد بالایی از گونه های بومی را در خود جای داده اند. جنگل ها شامل جنگل های بارانی دشت در غرب کنیا و جنگل های کوهستانی در ارتفاعات مرکزی و غربی و بر روی تپه ها و کوه های مرتفع هستند.

طبقه‌بندی جنگل‌ها با توصیف گونه‌های غالب و ویژگی‌های محیطی انواع مختلف جنگل، این جنگل‌ها را در شش بلوک اصلی خلاصه می‌کند: کوه‌های آتشفشانی، فلات غربی، کوه‌های شمالی، جنگل‌های ساحلی، تپه‌های جنوبی و جنگل‌های رودخانه‌ای.

درختان حرا در کنیا تقریباً 3 درصد از پوشش جنگلی طبیعی را تشکیل می دهند که بیش از 60000 هکتار را پوشش می دهد. حدود 60 درصد از مانگروها در شهرستان لامو، در بخش شمالی کنیا، رخ می دهد، در حالی که در شهرستان کواله، در بخش جنوبی کنیا، ما حدود 14 درصد پوشش حرا داریم. جنگل های حرا در کنیا را می توان در امتداد سواحل رسوبی محافظت شده به ویژه در خلیج ها و مصب ها یافت.

با توجه به عوامل خشکسالی، آتش سوزی و زمین های تصادفی توسط گیاهخواران بزرگ، ذخیره گاه ملی ماسای مارا تحت سلطه گونه های علف های مقاوم است . علفزارهای غنی جنگل های ساحلی خالدار و رخنمون های سنگی کوارتز تیره است. رایج ترین علف در ماسای مارا علف جو دوسر قرمز است.

گیاهان بومی کنیا

کنیا دارای حیات گیاهی متنوعی است که در بخش‌های مختلف کشور از مناطق ساحلی گرفته تا مناطق مرتع ساوانا و جنگل‌های مرتفع وجود دارد که برخی از این گیاهان بومی کشور هستند. تنوع در ارتفاع و آب و هوا، گیاهان را به برخی از رویشگاه‌ها محدود می‌کند که شرایط به نفع رشد و بقای آنها است.

معروفترین گیاهان بومی کنیا شامل بلوط مرو و درخت چتر پاراسل هستند که هر دو گونه بومی در معرض تهدید هستند. در ادامه به معرفی مختصر چند نمونه گیاه بومی کنیایی می پردازیم.

بلوط مرو (Vitex Keniensis)

این درخت بومی کنیا است و دارای تنه بزرگ و راست با شاخه‌ها است. برگ‌های آن سبز روشن است و این برگ‌ها به‌صورت پنج برگچه‌ای هستند . هر برگچه دارای یک دمبرگ برجسته و بلند است که می تواند تا 25 سانتی متر طول داشته باشد. گلها کوچک و دارای پنج لوب هستند که چهار لوب آن سفید و یک لوب یاسی است. میوه های آن کوچک به رنگ آبی مایل به سیاه هستند.

این درخت در جنگل های همیشه سبز مرطوب رشد می کند مانند برخی از قسمت های ارتفاعات مرکزی و دامنه شمال شرقی کوه کنیا . بلوط مرو در فهرست قرمز اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به عنوان گونه ای به شدت در معرض خطر قرار دارد چراکه  این درخت به دلیل توانایی آن در تولید زغال چوب بسیار مورد بهره برداری قرار گرفته است.

درخت چتر (Polyscias Kikuyuensis)

درخت چتر بومی کنیا است و گفته می شود شبیه چتر معکوس است. دارای تنه صاف و بدون شاخه است که ارتفاع آن تا 12 متر می رسد. برگچه ها در سه تا شش جفت و اغلب مستقیم هستند. میوه ها سیاه و گرد هستند. این درخت به جنگل بارانی مرطوب محدود شده و در بخش‌هایی از مرکز کنیا پراکنده شده است.

درخت چتر الوار عالی تولید می کند و بنابراین برای اهداف سوخت برداشت می شود که استثمار بیش از حد آن را نادر کرده است . مقامات جنگلداری کنیا برخی از مزارع و بذرهای آن را نگهداری می کنند. جمعیت های کوچکی در پارک ملی کوه کنیا و دیگر ذخایر جنگلی هستند.

Mpaga (Adenia Globosa)

این گیاه بومی مناطق گرمسیری آفریقا است و در کنیا و همچنین تانزانیا ، اتیوپی و سومالی یافت می شود. گیاه mpaga متعلق به خانواده گل ساعتی است. Mpaga درختچه ای است که ارتفاع تنه آن تا 8 متر می رسد. ساقه آن معمولا آبدار و دارای خارهایی است که می تواند تا 8 سانتی متر طول داشته باشد. برگها دارای آرایش متناوب و مثلثی شکل هستند. گلها سبز و منفرد و میوه های گرد چرمی و سبز رنگ تولید می کند.

این گیاه در ساوانا، جنگل ها و بوته زارها رشد می کند. جامعه ماسایی در شرق آفریقا از این گیاه برای مصارف دارویی نیز استفاده می کند. این درختچه در گستره‌های وسیعی وجود دارد و جمعیت زیادی از این رو در معرض خطر انقراض نیستند.

تامار هندی اسپانیایی (Vangueria Madagascariensis)

این گیاه بومی کنیا، تانزانیا، آفریقای جنوبی و آنگولا و چندین کشور دیگر در جنوب صحرای آفریقا است. تمر هندی اسپانیایی درختچه ای است که ارتفاع آن به 2 تا 15 متر می رسد. دارای پوسته خاکستری صاف با مایل سفید است. برگ ها به صورت چرخشی دیده می شوند و در بالا سبز تیره و در زیر کم رنگ تر هستند . میوه ها خوراکی، گرد، صاف و براق هستند.

این درختچه در مناطق گرمسیری رشد می کند و به طور گسترده در قاره آفریقا پراکنده است. مردم نیز آن را برای میوه هایش می کارند. این درختچه به خشکی مقاوم است و به خوبی با انواع خاک سازگار است، بنابراین به عنوان کمترین نگرانی طبقه بندی شده است.

برخی دیگر از گیاهان بومی کنیا عبارتند از بوته مریم گلی و طناب سمی جنگل شنی که در جنگل های ساحلی و جنگل های صخره ای یافت می شود، درخت Mtondoo که در مناطق ساحلی یافت می شود، شاخه های سبز Quar، Cherengani Hills Giant Groundsel و درخت Black Ironwood.

مقامات جنگلی کنیا و برنامه های حفاظتی برای تضمین بقای این گیاهان بومی با حفاظت از زیستگاه آنها و نگهداری از دانه های آنها سخت تلاش می کنند.

پوشش گیاهی و جانوری کنیا : پوشش جانوری

جمعیت فراوان حیات وحش کنیا بیشتر در خارج از پارک‌های ملی متعدد و ذخیره‌گاه‌های بازی این کشور زندگی می‌کنند. به عنوان مثال، بابون ها و گورخرها را می توان در امتداد بزرگراه نایروبی-ناکورو، نزدیک به سکونتگاه های انسانی و مراکز شهری یافت.

ارتباط نزدیکی بین پوشش گیاهی هر منطقه و تمایز و پراکندگی حیات وحش آن وجود دارد. جنگل‌های بارانی ارتفاعات از انواع پستانداران بزرگ، تحت سلطه فیل‌ها و کرگدن‌ها حمایت می‌کنند ، اگرچه هر دو گونه به‌دلیل شکار غیرقانونی و جنگل‌زدایی به میزان قابل‌توجهی کاهش یافته‌اند. بوش باک، میمون های کلوبوس و گاهی گالاگوها (نوزادان بوته ای) نیز یافت می شوند.

منطقه بامبو شامل انواع دویکر و برخی از گونه های پرندگان است. شکارچیان کوهستانی شامل شیر، پلنگ و گربه وحشی هستند.

پربارترین جمعیت حیوانات در علفزارهای وسیع بین منطقه جنگلی و نواحی پایین تر یافت می شود و به طور عمده شامل انواعی از صمغ های صحرایی مانند هارتبیست، وحشی (گنو)، گورخر و غزال می شود. سایرین عبارتند از واترباک، ایمپالا، الند، تاگ و بوفالو که اینها توسط شیر، کفتار خالدار، پلنگ، یوزپلنگ و سگ وحشی شکار می شوند.

زندگی پرندگان در آنجا بسیار غنی‌تر است. تعداد زیادی از فلامینگوها – در میان بزرگترین جمعیت های جهان – را می توان در دره بزرگ ریفت کنیا در دریاچه بوگوریا، دریاچه سودا (که با شوری و قلیایی بالا مشخص می شود) یافت.

در بوته‌های خار و بیشه‌زارهای مناطق خشک فیل، کرگدن، شیر، پلنگ، زرافه، گرنوک، ایمپالاس، دیک‌دیک و انواع کودو قرار دارند. آنتلوپ سونی، بوفالو و فیل در جنگل های ساحلی یافت می شوند. اسب‌های آبی، تمساح‌ها و بسیاری از انواع ماهی‌ها در رودخانه‌های بزرگ یافت می‌شوند، در حالی که آب‌های ساحلی دارای حیات دریایی فراوانی از جمله پروانه‌ماهی ، فرشته‌ماهی، ماهی سنگی، باراکودا و خرچنگ‌های خاردار هستند.

نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.